Magisch

Een dag met bijna 500 kilometer op de teller, 16 uur onderweg, waarvan 12 uur onafgebroken praten. Slopend, maar o zo motiverend. Een topdag.

Vanmorgen ben ik op uitnodiging van Bram Hengeveld op de Saxion Hogeschool te Enschede uitgenodigd om iets te vertellen over die andere keuze die je als verpleegkundige kunt maken; die van zzp-er in de zorg. Een strak opgezet symposium, met uiteenlopende onderwerpen binnen een rode draad van ‘kwaliteit, ook na de tijd’. Ik heb er tweemaal een praatje gegeven, sprak de directeur Frans Pol weer eens over de voortgang met onze club zzp-ers en zoals ik al hoopte raakten ook de docenten zelf wel enthousiast over het onderwerp van de zzp-er. Toch is het logischerwijs voor de studenten een ver-van-je-bed show, aangezien zelfstandig werken nu niet direct iets is dat is aan te raden na diplomering. Wel is het aspect van eigen regie, onderdeel uitmaken van een krachtenveld en daarop anticiperen iets waarin Saxion toch ook in bredere termen op hamert. Het beroep overstijgt de beroepsinhoud en daar mag meer aandacht aan gegeven worden. Het was leuk om wat te vertellen.

Het zwaartepunt van de dag lag echter in Nieuwegein, waar de introductie bijeenkomst voor de Coöperatieve Vereniging voor Zelfstandig Zorgprofessionals opgezet was. Onder de bezielende gastvrijheid van Syntens, hebben we een toch wel zeer bijzondere avond meegemaakt. Zo’n 35 geïnteresseerden die na het lezen van het introductie document de moeite hadden genomen om de visie van een zestal zzp-ers in de zorg aan te horen. Een visie die uiteengezet is door eerst onze marktpositie (of gebrek daaraan) te bespreken, de conclusies die daaruit voortkwamen over het voetlicht te tillen, om logischerwijs uit te komen bij een overkoepelende organisatievorm die alle aspecten aankan; de coöperatie.

Vervolgens was de beurt aan de specialisten op het coöperatiegebied om iets te zeggen over hoe in algemene termen de coöperatie opgezet is. Met behoud van autonomie, toch kunnen samenwerken en gezamenlijk samen zaken uitwerken. Daarna de insteek van ons concept zelf en de koppeling van de ondernemingsvorm coöperatie aan de mogelijkheden die wij zien. De markt moet voor ons weer een markt met kansen worden in plaats van bedreigingen. Ik betrapte met name Karel erop het verhaal fantastisch neer te zetten en dat resulteerde dan ook in veel steunbetuigingen. De ‘yes we can’ mentaliteit leek ons even over te nemen.

Het was al met al een lang verhaal, waarbij er veel logische vragen naar voren kwamen en er veel uitleg werd gegeven. De avond draaide om van gezonde en logisch scepsis (‘Ben jij nou Lex Tabak?’) tot enthousiasme (‘we moeten hierin investeren!’). De doelstelling glansrijk gehaald. Zelfs de innovatie adviseurs van Syntens waren onder de indruk van wat we bereikten. We hoopten een mentaliteitsverandering te verwezenlijken en ik heb echt het gevoel dat het momentum daarvoor bereikt is. Het concept klopt, de beweegredenen zijn zuiver en de steun is aanwezig. We gaan een club worden die zich kan gaan profileren op deze markt. En dat wordt hoog tijd. Voor de samenwerkers en straks bestuursleden een enorme opkikker die de motivatie er weer even scherp in houdt.

Ik dank Syntens voor haar gastvrijheid en de stuwende kracht achter het mogelijk maken van samenwerkende ondernemers. Ik dank mijn mede samenwerkers voor het enthousiasme en de kracht waarmee zij deze avond vormgaven, ik dank de genodigden voor hun kritische blik en enthousiasme en ik feliciteer onszelf dat we duidelijk op de goede weg blijken te zitten. Jaren voorwerk begint zich te materialiseren en dat voelt goed. Erg goed.

Lex