Het contrast is groot. Ik ontwaar twee artikelen vlak na elkaar, die mijlenver uiteen liggen, maar allebei nog geen week oud zijn.
De SP is bezig met haar gebruikelijk retoriek over het falen van de huidige zorgsector. Zij publiceren een onderzoek naar de vraag van de arbeidstevredenheid onder zorgverleners. De samenvatting liegt er niet om. Er blijkt minder tijd te zijn voor alles en de kwaliteit holt daardoor achteruit. De vraag is natuurlijk wat je met deze informatie moet als instelling. In hoeverre ben je in staat om te achterhalen wat de problematiek is op de afdeling. Wat zouden we met zijn allen beter kunnen doen? Zoiets.
Nou, geloof het of niet, maar die vraagstelling wordt reeds geponeerd. Actiz, de belangenorganisatie voor de grote zorgpartijen, heeft een voor de zorgsector imago versterkende campagne gelanceerd. Ze willen graag achterhalen wat er speelt op de werkvloer en ze willen de zorg promoten. Want;
Toch hebben veel mensen nauwelijks een beeld van wat zich in de zorg allemaal afspeelt, wat de dilemma’s en uitdagingen van de sector zijn, hoe veelzijdig en complex het werk kan zijn. Als zorgaanbieders willen we dit graag veranderen. We vinden het belangrijk dat er meer aandacht komt voor de ouderen- en thuiszorgzorg. Dat mensen beter weten voor welke keuzes medewerkers in die zorg dagelijks staan en wat zij nodig hebben om hun vak goed uit te oefenen.
Dat klinkt als een uitstekende gedachte. Een feedback vragende opstelling die moet leiden tot oplossingen. Hoe doen die zorgaanbieders dat dan vraag de oplettende lezer zich af. Een landelijke enquête? Persoonlijke ontwikkelingsplannen? Op welke manier komen ze in contact met hun personeel?
Met een ‘droombus‘.
Omdat we in een snoezelruimte op maximale wijze serieus kunnen praten over de ervaringen in de zorg. Ik heb er geen woorden voor.
Lex
