Van alle (her)indicaties die gedaan zijn onder de WMO, wordt er gemiddeld 60% van de bezwaarschriften op die indicaties terecht bevonden. Met andere woorden; van de klagers over de nieuwe indicatie huishoudelijke hulp, krijgt 6 op de 10 personen gelijk in het feit dat de indicatie te laag is ingestoken. Dat is nogal wat.
Bussemaker vind dat het allemaal wel mee valt, aangezien er maar een beperkte groep bezwaar aantekent tegen zijn of haar indicatie. Tja, als je beseft dat het hier meestal om senioren gaat, kun je je iets voorstellen bij het feit dat niet iedereen bezwaar aan zal tekenen. Wel staat dus vast, dat als je bezwaar aantekent je meestal gelijk krijgt. Bussemaker vindt het echter niet nodig om ook bij de personen die geen bezwaar aantekenden, te achterhalen over zij tevreden zijn over de indicatie.
Wat ook bekend werd, is dat in sommige gemeentes het niet toegestaan is voor raadsleden om met het klankbord WMO raad te praten. De WMO raad is de gesprekspartner voor de gemeente ten aanzien van het WMO beleid. Ook dit is ronduit zorgelijk te noemen. Het WMO beleid lijkt daarmee vooral niet overal geïntegreerd te zijn in de hearts and minds van de raadsleden.
Al met al lijkt de uitvoering van de WMO vooral een papieren tijger te zijn die geld moet opleveren en vragen van burgers moet voorkomen. Een trieste situatie. Ook voor de gemeenten die het wel goed doen, want die zijn er natuurlijk wel degelijk. De imagoschade rondom de WMO lijkt dus ook in 2009 een vervolg te krijgen.
Ik ben als ondernemer werkzaam in de zorg via mijn bedrijf Lexcellence Care en ben op zoek naar collega ondernemers die zich bij mij willen aansluiten. Wil jij ook ondernemen in de zorg? Start met het lezen van mijn boek.
