Waar gaan we heen met de zorg in Nederland? Dat soort existentialistische vragen worden op talloze blogs, fora en nieuwssites tegen het licht gehouden en zijn met tijd en wijle wel interessant.
Alhoewel ik het niet altijd eens ben met de stappen die de overheid zet, moet ik ze meegeven dat er wel wordt gezocht naar een oplossing om de enorme lasten te dempen. We zijn het er namelijk wel over eens dat er iets moet gebeuren. We hebben natuurlijk het probleem van de vergrijzing en de dalende bevolkingsgroei, die niet veel goeds belooft voor mijn zorgvoorzieningen als ik bejaard zou zijn. Mocht ik het ooit worden.
Om te komen tot kostenreductie wordt er zoveel mogelijk ingezet op dalende prijzen door partijen tegen elkaar op te zetten; marktwerking. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van de middelen die zorgbehoevenden zelf tot hun beschikking hebben staan; een eigen woning bijvoorbeeld, ergo scheiden wonen en zorg.
Bij de uitvoering van al deze mooie plannen – die gestoeld zijn op hoopvolle ideeën - , steken echter wel een hoop problemen de kop op, zo valt overal op het internet en dus ook hier te lezen. Verleg je het gestandaardiseerde, gegarandeerde aanbod van zorg naar lokale partijen zoals gemeenten om marktwerking los te maken, dan zie je dat er onmiddellijk versnippering optreed van het aanbod. Mochten de lokale verantwoordelijkheden in de toekomst verder uitgebreid worden binnen de WMO, dan lijkt het mij dat je als 50-plusser toch echt wel even kijkt hoe het staat met de afspraken tussen gemeenten en commerciële partijen voordat je van de ene gemeente verhuist naar de andere. Een onwenselijke gedachte wat mij betreft.
Als ik zie wat voor problematiek er voortkomt door vrije marktwerking in de zorg en wat er daarna voor kosten gemaakt moeten worden door de landelijke overheid om deze marktwerking weer enigszins te reguleren, dan is voor mij duidelijk dat die WMO ook niet gaat worden wat we ervan hoopten. Althans niet onder de huidige voorwaarden. De overheid blijft per saldo net zoveel geld uitgeven, alleen dan met meer negatieve publiciteit.
Het probleem wat de overheid op haar beurt weer heeft, is dat zij pas in staat is om een vuist te maken naar problematiek, als die dusdanig hoog is dat het volk het ook onderschrijft.
Want zeg nou eerlijk, wanneer zijn wij ons er als burger echt van bewust geworden dat de kosten de pan uitstijgen? Toen de nieuwe ziektekostenwet werd ingevoerd, die premie zo hoog bleek en we ook nog eens geconfronteerd worden met ettelijke procentuele toenames ieder jaar. Ja toch?
Als het kalf verdronken is, lijkt dus een realiteit waar we zelf ook debet aan zijn.
Naar mijn mening is het te laat om te komen tot een goede kostenverdeling in combinatie met het pakket aan zorg wat we nu gewend zijn. Marktwerking is niet de enige oplossing, want de vraag is nu al te hoog en de vroeger ervaren kwaliteit schept teveel een precedent.
De algemene middelen voldoen niet meer. Hoe lang gaan we onszelf nog voor de gek houden voordat we die conclusie trekken? In plaats van te komen tot een toekomstige segregatie tussen gemeenten, zal de segregatie met name moeten plaatsvinden op basis van inkomen. Als ik van mijn oma hoor dat zij maar enkele tientjes per maand hoeft bij te dragen aan haar huishoudelijke hulp (2 x per week) en ondertussen een maandinkomen heeft wat ruimschoots bovenmodaal is, met een huis dat hypotheekvrij is, dan vraag ik mij af waarom dat nog steeds kan. Laat kapitaalkrachtigen meer betalen, zodat kapitaalarmen kunnen rekenen op een basisvorm van zorg. Dit standpunt heb ik niet vanuit politieke overtuiging, maar puur omdat het volgens mij niet anders meer gaat kunnen dan dat. Leuk dat de baby boom generatie over een hoop middelen beschikt, overwaarde heeft op zijn onroerende zaken en ons allemaal achterlaten met een dikke erfenis, maar ik heb liever dat zij met zijn allen zelf de klappen opvangen zodat ik straks een andere erfenis ontvang; het recht op een functionerende verzorgingsstaat.
