De gemeente Rotterdam pioniert met het besluit om de huishoudelijke hulp tegen een vast tarief af te nemen. Weet u het nog? De problematiek in de thuiszorg ontstond onder andere doordat gemeenten binnen de WMO thuiszorgaanbieders tegen elkaar op lieten bieden. Daar kwam een dusdanig laag uurtarief voor hulp uit voort dat deze organisaties kansloos waren en de arbeidsvoorwaarden van hun medewerkers verslechterden. Tja, wat kun je dan doen als welwillende gemeente? Het tarief van de huishoudelijke hulp niet laten per opbod laten afkalven, maar gewoon aangeven wat de hoogte wordt van het beschikbare bedrag. Dat heeft de gemeente Rotterdam nu gedaan, tot volle tevredenheid van de SP. Niet zo gek ook, want op deze wijze zet je marktwerking in de zorg deels buitenspel; een doelstelling van de SP. De gemeente doet met drie thuiszorg aanbieders zaken en deze ontvangen dus alledrie hetzelfde bedrag. Enige waar dan nog op te concurreren valt is kwaliteit.
Huishoudelijke hulp tegen vast tarief
De vraag is natuurlijk; is er nog wel sprake van concurrentie als je toch al verzekerd bent van het uurloon? Is concurrentie op kwaliteit wel een haalbaar streven? Natuurlijk zou de gemeente kunnen kiezen voor het terugdraaien van het aantal aanbieders bij slechte kwaliteit van een van de drie, maar goed, dan zet je als gemeente wel indirect een aantal mensen op straat. Met alle negatieve beeldvorming voor de gemeente van dien.
Ik zou zeggen; hanteer een basistarief. Een tarief waarvan aanbieders zoiezo weten dat ze het zullen krijgen. Stel daar een organisatie op in en als je dan echt kwalitatief een stuk beter bent dan de anderen, probeer daar dan financiele consequenties aan te ontlokken aan de gemeente door een hoger uurloon te vragen. Gereguleerde marktwerking. Precies hetgeen waar de overheid op zit te wachten.
Previous post: Relevant pleidooi
Next post: Zorg Zwaarte Pakket, Voortgang 1
