BIG-geregistreerden hebben voor het leeuwendeel recht op een AGB code. Deze code is noodzakelijk voor de administratieve afhandelingen tussen een zorgverlener en een zorgverzekeraar. Als een BIG-geregistreerde zoals een fysiotherapeut of een verloskundige dus een opdracht wil uitvoeren voor een zorgverzekeraar moet hij over zo’n nummer beschikken wil hij zijn geld ontvangen.
Verpleegkundigen zijn ook BIG geregistreerd, maar hebben volgens Vektis, de uitvoerder van deze registratie, hier geen recht op. De reden hiervoor zou met name een capaciteitsprobleem zijn. De totale hoeveelheid aan BIG-geregistreerde verpleegkundigen, zo’n 220.000, zouden een te zware werklast veroorzaken voor Vektis.
De druk op verpleegkundigen echter om zo’n code te krijgen neemt echter wel toe. Verpleegkundigen zijn de duurste schakel in de keten van zorgverleners voor thuiszorg clienten en met de bezuinigingen die nagestreefd worden in de AWBZ is ook deze groep slachtoffer van minder grote indicaties. De hoeveelheid werk vanuit PGB’s neemt af voor verpleegkundigen. Het zoeken is dus naar aanvullende werkzaamheden. Opdrachten voor verzekeraars uitvoeren zijn daarbij een goed alternatief, maar contractvorming tussen zelfstandig verpleegkundigen en zorgverzekeraars zijn momenteel dus niet mogelijk door het ontbreken van die AGB code. Toch is er een wederzijds voordeel te behalen als verpleegkundigen een AGB code toegewezen krijgen en ook zij kunnen onderhandelen met de zorgverzekeraars.
Collega verpleegkundige Annelies Blekman, die op dit moment bezig is met het verwerven van zo’n AGB code, geeft een aantal voorbeelden van praktijksituaties waarin zij geholpen zou zijn met een contract tussen zorgverlener en verzekeraar.
“Ik verwisselde de suprapubische catheter (urine catheter die in de onderbuik is ingebracht, red.) bij een oudere man, die de Nederlandse taal niet spreekt en bedlegerig is. Omdat hij een vervelende ervaring heeft met een andere hulpverlener t.a.v. het verwisselen van deze catheter, wil hij dit alleen laten doen door mij. De huisarts van dhr. doet deze handeling liever niet. Zij is wel telefonisch bereikbaar bij calamiteiten en zal dan volgens afspraak direct komen.
Wanneer ik deze voorbehouden handeling niet meer zou kunnen doen, dan moet hij met de ambulance naar het ziekenhuis, naar de poli om daar door de uroloog een wisseling van de surapubische catheter te krijgen.
De verwisseling in het ziekenhuis brengt veel hogere kosten met zich mee, dan dat ik dit thuis doe.In dat geval komen deze kosten voor rekening van de zorgverzekeraar.
Als ik de handeling uitvoer wordt het vergoed door een thuiszorgorganisatie. Zij huren mij hiervoor als zelfstandig verpleegkundige in. Maar door de verminderde indicatie van verpleging door het CIZ, zal dit in toekomst moeilijker worden voor de thuiszorgorganisatie. Er kan een moment komen dat men mij niet meer in kan huren op grond van de indicatie. Dan zal dhr weer naar het ziekenhuis moeten i.v.m. de verwisseling. In dat geval komen de hogere kosten toch weer bij de zorgverzekeraar terecht. Voor de AWBZ is dit een bezuiniging, doordat er minder minuten verpleging wordt geïndiceerd, door het CIZ. Per saldo is dit voor de samenleving duurder want de hogere kosten komen op deze manier uit bij de zorgverzekeraar en moeten door ons allemaal gedragen worden.”
Het hierboven beschreven voorbeeld betreft de uitvoering van een zogenaamde ‘voorbehouden handeling’. Deze handeling is een medisch technische handeling en vereist een bepaalde mate van vertrouwdheid van de uitvoerende partij. Annelies draagt ook andere voorbeelden aan zoals het afnemen van een kweek, of het uitzuigen van een patiënt met een trachea canule (een buisje in de keel voor de ademhaling, red.).
Annelies; “Het wordt steeds moeilijker om de uitvoering van risicovolle en voorbehouden handelingen vergoed te krijgen. Het persoonsgebonden budget wordt steeds meer verminderd. De thuiszorgorganisaties bezuinigen steeds meer.
Om mijn praktijk over een aantal jaren nog voort te kunnen zetten en deze handelingen bij de cliënten thuis te blijven kunnen uitvoeren, heb ik de AGB-code aangevraagd als BIG-geregistreerde verpleegkundige. Ik hoop hierna contracten af te kunnen sluiten met de zorgverzekeraars.
Het zal enige tijd in beslag nemen besef ik. Maar hopelijk zijn er vele andere zelfstandige verpleegkundigen, die zich ook willen inzetten voor het verkrijgen van een AGB-code en contracten bij de verzekeraars.”
Voor zelfstandig verpleegkundigen die ZZP-er zijn is dit interessante materie. Ondanks dat deze handelingen momenteel uit het PGB vergoed worden door de thuiszorgbureaus of de PGB-houder zelf, is daar in principe helemaal niet voor geïndiceerd. Dit zijn namelijk kosten die op dit moment verschoven worden van de verzekeraars naar de AWBZ door zorgverleners, puur en alleen om zorgvragers niet teveel te belasten. Het argument dat de logistiek voor Vektis te groot wordt om iedere verpleegkundige een AGB code te geven is een drogreden. Lang niet alle verpleegkundigen hebben behoefte aan zo’n code en er is sprake van een grote kostenbesparing voor verzekeraars als dit regulier beleid wordt. Dat zou leidend moeten zijn, niet de uitvoering van de registraties. Daarnaast zie ik meerwaarde in het uitbreiden van medisch technische handelingen uitgevoerd door verpleegkundigen. Het zou bij- en nascholingen gaan vereisen om de competenties van de verpleegkundigen op peil te houden. Dat kan de kwaliteit van zorg alleen maar ten goede komen. Laten we hopen dat Annelies een en ander voor elkaar krijgt.
Ik ben als zelfstandig verpleegkundige actief in de thuiszorg en daarnaast bouw ik een netwerk van zorgverleners op, waarmee ik vraag en aanbod in de thuiszorg kan koppelen.
Bronnen:
www.bijzijn.nl
www.anneliesblekman.nl
