Enige tijd geleden postte ik dit. De SER geeft kortgezegd aan dat de AWBZ voorlopig naar de gemeenten toe niet uitgebreid moet worden omdat er voldoende problematiek is binnen de aanbestedingen en uitvoering van de huishoudelijke hulp binnen de WMO. Dit blog staat vol met die problemen.
Vandaag heeft de VNG (vereniging van Nederlandse Gemeenten) dit bericht uitgegeven. Het is ongelooflijk, maar de gemeenten zien een uitbreiding van de WMO graag gerealiseerd. Het enige wat zij overgenomen hebben uit het SER rapport, is het centraal stellen van de cliënt.
De rest van de suggesties sluiten volgens mij niet aan bij het rapport.
Zij zien namelijk liever geen centraal toezicht op het gevoerde beleid van de gemeenten, maar doen dit liever zelf.
De ondersteunende- en activerende begeleiding en zelfs persoonsverzorging moet wel over kunnen naar de gemeenten aldus de VNG. Alarmering, burenservice en maaltijdvoorziening mag er ook bij.
De gemeenten willen een soort totaalpakket aan gaan bieden voor werk, wonen, reïntegratie, schuldhulpverlening en maatschappelijk werk. En dus het zorgpakket erbij opnemen en uitbreiden. Daarnaast stuurt de gemeente aan op autonomie op deze vlakken. Ze zien zichzelf het liefste als uitbater en controleur van het beleid. En ze willen ook nog beloond worden voor goed beleid.
De arrogantie van de gemeenten reist ten top. Blijkbaar is het uitgevoerde beleid binnen de WMO van dit moment naar volle tevredenheid volgens henzelf. Waarom zou je anders een uitbreiding van dienstverlening aanbieden? En hoezo geen beloning? Steken de gemeenten geen groot gedeelte van de geforceerde besparingen van de WMO in eigen zak?
Hetgeen mij het meeste zorgen baart -naast de zelfingenomenheid van de gemeenten- is dat er straks geen aspect meer overblijft waarbij iemand zonder aanziens des persoons gebruik kan maken van ondersteuning of zorg. Er is geen basisvoorziening meer.
Stel je namelijk een situatie voor van een arme 60 jarige alleenstaande met geestelijke problematiek en een klein sociaal netwerk. Die wordt dus voor de tafeltje dekje voorziening, het schoonhouden van het huis, zijn schuldsanering en de verantwoordelijkheden die gepaard gaan met zijn uitkering afhankelijk van de gemeente en de indicator die zij op hem afsturen. Als er al iemand langskomt. Aangepast wonen, begeleiding, sociale activering; voor alles wat deze persoon zou willen gebruiken moet hij -volgens de gemeente- aan kunnen kloppen bij 1 centraal punt. Dat centrale punt heeft een duidelijk belang bij het niet uitkeren van zorg of hulp, want er moet namelijk ‘beloond’ worden voor ‘goede’ prestaties. (lees: ik moet als gemeente zelf geld in mijn zak kunnen steken op het moment dat ik zo min mogelijk mensen datgene geef waar zij recht op hebben)
Laten we hopen dat het SER rapport ter harte genomen wordt en deze absurdistische voorstelling van zaken genegeerd wordt. De uitholling van de verzorgingsstaat in optima forma.
